• 5000 STE BEZOEKER, WELKOM!

    0

  • JA DOKTER, NEE DOKTER

    De nieuwste uitgave van Littera is van de pers. Littera, de Vlaamse Academie voor schrijftechniek wordt bestuurd door: Inge Demoen, Ronny Isselee, bestuursleden Ronald Vermeulen, ondervoorzitter en Rudy Meganck, voorzitter.°°° HET BOEK KAN BESTELD WORDEN DOOR STORTING VAN 12 EURO OP HET NUMMER 000-120 7528-72 van Littera met de vermelding van uw naam en adres. Het boek wordt dan eerstdaags opgestuurd. De verzendkosten zijn inbegrepen.

  • JA DOKTER, NEE DOKTER

    ‘Ja, dokter. Nee dokter’ is een queeste doorheen de verzorgingssector. Een tocht van vierendertig auteurs door een landschap van pillen, baxters, infusen en ziekenhuisbedden. Een zoektocht naar waarheid achter de gezandstraalde façade van de medische wereld. Opwellingen van onvrede en onmacht, soms van bewondering, maar ook van wrange kritiek, zelfspot en sarcasme via korte verhalen, essays, cursiefjes en gedichten. Deel 1 is de vrucht van onze gelijknamige literaire wedstrijd (prijswinnaars: Guido Fredrix, Gwen Nijs, Bea de Longie, Etienne De Wit en Anne Wiering-Haesendonck) en in deel 2 kropen leden en bestuursleden van Littera in hun pen tijdens workshops met opdrachten rond hetzelfde thema.Moge deze werken een bescheiden bijdrage wezen tot wat er leeft bij al wie reeds met ziekte of ziekenhuisopname geconfronteerd is geweest. Dit boek zou verplichte ziekenhuislectuur moeten worden.Littera

  • GA DOKTER, NEE DOKTER

    JA DOKTER…“Kijk dokter, het zit zo. Mijn brein wil niet meer mee. Ik heb er namelijk geen enkele controle meer over. Ik wil het bijvoorbeeld ‘zo’, terwijl mijn brein er helemaal anders over beslist. Zoals u merkt lijd ik ook aan een ernstige vorm van overgewicht. Van vermageren is geen sprake. Mijn lichaam heeft geen honger of dorst maar mijn hersenen doen mij dwangmatig eten en drinken. Spijts al mijn goede voornemens vreet ik me elke dag rond en, excuseer me de uitdrukking, zuip ik me om de haverklap meimus. Ongelofelijk, niet? De “zin in” neemt steeds meer en meer de bovenhand en duwt mij van het ene exces in het andere. Bovendien speelt mijn geheugen me parten zonder weerga. Ik herinner me nooit te veel gegeten of gedronken te hebben. Van alcohol ben ik nooit ziek, een kater ken ik niet en braken doe ik ook al niet. Wat binnen is, is binnen en blijft ook binnen. En later kan ik me er nog weinig van herinneren.Neem nu verder mijn hoge rug. Heb ik nooit gehad. En zie me nu eens aan, zeg. Die hoge rug komt natuurlijk door het feit dat mijn schouderspieren te veel tegentrekken om mijn kont op te houden. Het vet op mijn rug is zo aanzienlijk dat een voortdurende reactie van de schouders strikt noodzakelijk is. Vervelend en moe word ik ervan. Het heeft geen naam.

  • JA DOKTER, NEE DOKTER

    Tja, hetzelfde geldt voor de pijn in mijn lenden. Wat voor een getors die moet uitvoeren! Een veel te zware buik, een problematisch achterwerk en dan die reusachtige vetkussens aan de zijkant. Amai, dokter, die ellende kan u zich niet voorstellen. Mijn heupen zijn te smal en door die voortdurende overbelasting van mijn bekken geraak ik nog verlamd, vroeg of laat. Ik kan het me niet voorstellen mijn leven te eindigen in een rolstoel. Nee, dan maar liever dood.Ik heb er eens goed over nagedacht en ben tot de conclusie gekomen dat ons lichaam zich voortdurend aanpast aan de omstandigheden. Kijk, ik heb een zittend beroep en door mijn overgewicht probeert mijn lichaam dit te verdelen over een zo groot mogelijk oppervlak. Als ik ga staan is mijn achterwerk aanzienlijk kleiner dan rechtop. Zittend treden dan weer andere problemen op. Winden laten is extreem moeilijk. Omdat mijn billen aan mekaar plakken kunnen ze niet zomaar weg zodat ze zich lang mijn rug weg de atmosfeer in een weg moeten banen. Je kan er natuurlijk om lachen maar prettig is dat niet. Toch wel straf, nietwaar.Tot overmaat van ramp kwam ik onlangs tot de verbijsterende vaststelling dat er iets fundamenteels verkeerd is met mijn anus. In het begin tilde ik daar niet zo zwaar aan. Ik dacht aan een lichte ontsteking of een blaar tussen mijn billenkaken door het vele wandelen. Maar niets was minder waar. Het wondje werd groter en het stond enigszins wat vochtig. was

  • JA DOKTER, NEE DOKTER

    Nu ja, groter, in verhouding natuurlijk met wat zo tussen je billen kan. Enkele weken geleden stelde ik vast dat er bij het drukken wat stoelgang ontsnapte langs die opening. Verbaasd was ik, ronduit verbaasd. Dat bleef zich herhalen en meer nog het verergerde steeds. Na het drukken kon ik bij het zuiver maken van dit ongemak voelen hoe ik met mijn vinger tot op zekere diepte kon doordringen. Het gaf hetzelfde gevoel als een vinger die in je anus zit. Toen ik voor de eerste maal voelde hoe mijn stoelgang volledig langs dat nieuwe gaatje voorbij ging schrok ik mij een aap. ’t Is op dat moment dat ik met u een afspraak heb gemaakt. Voor het ogenblik kan ik zelfs bepalen langs welke anus ik druk. Straf hé, en het doet niet eens meer pijn en als het geen kwaad kan dan mag dat tweede anusje gerust blijven hoor. Tenzij mijn zwaarlijvigheid er voor zorgt dat er nog meer anussen optreden. Dat zou ik natuurlijk niet graag hebben..”“Ik zal je door sturen naar een collega, betalen kunt u aan de kassa”, antwoordde de dokter.“O ja, heb ik u al gesproken over mijn borstvorming? Of, een volgende keer misschien!”.(PS verhaal gebaseerd op ware feiten)Rudy Meganck, mei 2004